इन्द्रेणी
४ बैशाख २०८३, शुक्रबार ०८:३९ मेरि आमा,
जीवनकी पहिलो शिक्षक,
अक्षर चिनाउने उज्यालो,
माया दिने अनन्त सागर।
थकाइले लखतरान हुँदा पनि
मुस्कान लुकाउन जानिनन्,
आफ्नो पीडा भुलाएर
सन्तानकै खुशीमा बाँचिनन्।
भोक लाग्दा पहिला मलाई खुवाउने,
आफू भोकै बस्न तयार,
मेरो सपना बुन्दै-बुन्दै
आफ्ना सपना बनाइन् टाढा पार।
रातको निद्रा त्यागेर
मेरो भविष्य उज्यालो बनाइन्,
मेरो सानो सफलतामा
आफ्नै जित ठानी रमाइन्।
मेरि आमा,
तिमी बिना यो संसार
अधुरो, खाली, अँध्यारो लाग्छ,
तिमी नै मेरो भगवान्,
तिमीमै मेरो सारा विश्वास बस्छ।